Het nieuws viel zoals gewoonlijk weer ergens uit de lucht, en meestal kan je dan gaan napluizen of het al den wel echt of een droom is. Nee, ik was klaarwakker toen ik via de myspace van Monsters Of Folk bij hun tour Antwerp zag staan. De laatste vijf jaar ben ik absolute fan van My Morning Jacket en Bright Eyes en was ik fan van M.Ward. Die laatste heeft het zelf verkloot mits incidentje dit voorjaar in Amsterdam. Maar dat kon zondag avond de pret niet bederven. Want het was die droom waarop ik zolang heb moeten wachten. In 2007 was ik naar Southside Festival gevlogen voor Bright Eyes op tour na hun laatste album Cassadaga. Toen had ik iets te veel verwacht want de nieuwe en de oude nummers zaten allen in een iets te georkestreerd jasje. Ook My Morning Jacket kwam vorig jaar niet opdagen in het Koninklijk Circus omdat Jim James van een podium was gesukkeld, die zomer zag ik hem dan al wel staan draaien op Werchter. Die sessie was erg kort wat maakte dat ze de nummers veel te snel afratelden.
Bijna drie uur Monsters Of Folk heeft dit zondag helemaal goedgemaakt. Conor Oberst die nummers uit het album I'm Wide Awake, It's Morning en Cassadaga brengt in een muisstille Arenberg was gewoon zalig. Bijna even goed kwamen Jim James en Will Johnson de allerbeste nummers van My Moring Jacket brengen. M.Ward deed wat hij moest doen en trapte niet naar fotografen, er gold dan ook een duidelijke en strenge fotopolicy die avond. Het album van Monsters Of Folk is net als Outher South niet erg top, maar er staan wel enkele pareltjes op, Say Please was dan ook het beste nummer dat ze samen brachten. Het absolute hoogtepunt zat in de bis en waren de nummers die Conor Oberst schreef op zijn absolute hoogtepunt ten tijde van Lifted.
Oké het laatste nummer was er te veel aan en ik kam me wel inbeelden dat menig niet fan zich vragen stelde met hun Amerikaanse ego houding. Alhoewel dit niet het geval was bij de schuchtere Mike Mogis en Will Johnson, die trouwens als drummer deed wat hij moest doen.
Op de affiche stonden nog mooi namen als The Low Anthem, Steve Earl, Laura Marling en Patrick Watson waar slechts enkele van konden genieten aangezien het programma nogal strak stond en je zeker niet alles kon gaan bekijken. Hatelijk was ook dat bij de catering er erg weinig man stond, met als gevolg soms een halfuur of langer wachten op een pint of een broodje Aubergine. De Aubergine was spijtig genoeg op en de broodjes waren ook al in groote gehalveerd, vier euro is dan wel erg veel voor dat enige stukje avond eten.
Sommige zalen waren ook net iets te geïmproviseerd wat het heel erg druk maakte bij Mumford & Sons, toch heeft zeker iedereen die er iets van kon zien genoten. Ze maakte dan ook een van de beste platen dit jaar en live brengen ze die banjo nummers al met evenveel joy en emotie.
De grootste verassing die avond kwam voor mij van The Antlers waar ik spijtig genoeg maar vier nummers van kon meepikken. Erg mooie vocals en net als in hun lyrics voel je onmiddelijk de kracht die ze uistraalen. Hun album was al veel aan mij voorbijgevlogen maar nu ben ik er absoluut weg van.
Het zware thema van hun debuut Hospice is geen lachertje wat hen zoveel meer maakt dan het zoveelste indie groepje. Dat ik ze net nu met de winter en feestdagen voor de deur ontdek maakt het de beste muzikale afsluiter van het jaar. Absoluut Prachtig!
